Midsommar (2019): ปรากฏการณ์ภาพยนตร์สยองขวัญกลางแสงตะวัน ฝันร้ายกลางทุ่งดอกไม้ที่หลอกหลอนจิตใจไม่มีวันลืม
ฉีกทุกกฎเกณฑ์ของภาพยนตร์สยองขวัญแบบดั้งเดิมกับ “Midsommar เทศกาลสยอง (2019)” ผลงานระดับมาสเตอร์พีซของผู้กำกับ อาริ แอสเตอร์ (Ari Aster) ผู้เคยสร้างตำนานความสะพรึงจาก Hereditary ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างความแปลกใหม่ด้วยการนำเสนอความสยองขวัญท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้า ดอกไม้บานสะพรั่ง และท้องฟ้าสีครามในชนบทของสวีเดน
ด้วยงานออกแบบการสร้างที่วิจิตรตระการตา การถ่ายภาพที่ชวนสะกดจิต และการเล่าเรื่องที่ค่อยๆ กัดกินความรู้สึกอย่างช้าๆ ภาพยนตร์เรื่องนี้พาผู้ชมไปสำรวจความโศกเศร้า การแตกสลายของความสัมพันธ์ และการถูกกลืนกินโดยลัทธิประหลาด นำแสดงโดย ฟลอเรนซ์ พิว ในบทบาทที่พิสูจน์ฝีมือระดับแถวหน้าของวงการฮอลลีวูด
เรื่องย่ออย่างเป็นทางการ (Official Plot)
ดานี่ (รับบทโดย Florence Pugh) นักศึกษาสาวที่กำลังเผชิญกับภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรงหลังสูญเสียครอบครัวไปในโศกนาฏกรรม ได้ตัดสินใจร่วมเดินทางไปกับ คริสเตียน แฟนหนุ่มผู้เฉยชา และกลุ่มเพื่อนของเขา เพื่อไปร่วมงานเทศกาลฤดูร้อนที่หมู่บ้านชนบทห่างไกลในประเทศสวีเดน ซึ่งจัดขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบ 90 ปี สิ่งที่เริ่มต้นด้วยการต้อนรับอันอบอุ่นและประเพณีพื้นบ้านอันงดงาม ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นพิธีกรรมนอกรีตสุดวิปริตและนองเลือด ดานี่และเพื่อนๆ ต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่บีบคั้นจิตวิญญาณ เมื่อพวกเขาตระหนักได้ว่าไม่มีทางหลบหนีออกจากแดนสวรรค์ลวงตานี้ได้อีกต่อไป
มุมมองจากนักวิจารณ์: ทำไม “เทศกาลสยอง” ถึงเป็นหมุดหมายใหม่ของภาพยนตร์สยองขวัญยุคใหม่?
Midsommar (2019) ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในผลงานภาพยนตร์สยองขวัญแนวจิตวิทยาที่ดีที่สุดแห่งศตวรรษที่ 21 ด้วยเหตุผลดังนี้:
- สุนทรียศาสตร์แห่งความสยองกลางแดดจ้า (Daylight Horror Aesthetic): การสร้างบรรยากาศแห่งความหวาดผวาโดยปราศจากความมืดหรือจังหวะจัมป์สแกร์ ถือเป็นความสำเร็จขั้นสูงสุดด้านการกำกับศิลป์
- การแสดงสะเทือนอารมณ์ของ ฟลอเรนซ์ พิว (Tour-de-Force Florence Pugh Performance): พิวถ่ายทอดความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง และการปลดปล่อยทางอารมณ์ได้อย่างน่าทึ่งและทรงพลัง
- การวิพากษ์จิตวิทยาความสัมพันธ์และความโศกเศร้า (Profound Anatomy of Grief and Codependency): ใช้ความสยองขวัญเป็นอุปลักษณ์ในการสะท้อนการหลุดพ้นจากความสัมพันธ์ที่เป็นพิษและการเยียวยาบาดแผลในใจ
