Cannibal Holocaust (1980): ปฐมบทภาพยนตร์ฟาวนด์ฟุตเทจสุดอื้อฉาวและคำถามถึงความป่าเถื่อนที่แท้จริง
ย้อนรอยภาพยนตร์สยองขวัญระดับตำนานที่สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วโลก “Cannibal Holocaust เปรตเดินดินกินเนื้อคน (1980)” ผลงานชิ้นโบแดงของผู้กำกับ รุกเกโร เดโอดาโต (Ruggero Deodato) ที่ได้รับการจารึกว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่อื้อฉาวและทรงอิทธิพลที่สุดในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์โลก หนังเรื่องนี้เป็นต้นแบบและผู้บุกเบิกแนวทาง “ฟุตเทจที่สาบสูญ” (Found Footage) ที่สมจริงจนถูกแบนในหลายสิบประเทศ
เดโอดาโตใช้เทคนิคการถ่ายทำแบบสารคดีด้วยกล้อง 16 มม. ผสมผสานกับการเล่าเรื่องที่ดิบดุ เพื่อสะท้อนภาพความรุนแรงที่ไร้การประนีประนอม แต่ภายใต้ความสยดสยองและภาพเหตุการณ์สุดสะเทือนขวัญ หนังกลับซ่อนการวิพากษ์วิจารณ์สื่อมวลชน วัฒนธรรมจักรวรรดินิยม และตั้งคำถามอันเจ็บแสบว่าแท้จริงแล้วใครคือ “คนป่าเถื่อน” ระหว่างชนเผ่าพื้นเมืองกับคนจากโลกศิวิไลซ์
เรื่องย่ออย่างเป็นทางการ (Official Plot)
เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อ ดร. ฮาโรลด์ มอนโร (รับบทโดย Robert Kerman) นักมานุษยวิทยาจากมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ได้นำทีมกู้ภัยเดินทางเข้าไปยังป่าดงดิบแอมะซอน เพื่อตามหาทีมงานสร้างภาพยนตร์สารคดีชาวอเมริกัน 4 คนที่หายตัวไปอย่างลึกลับขณะเข้าไปถ่ายทำสารคดีเกี่ยวกับชนเผ่ากินคนกินเนื้อ
หลังจากเผชิญหน้ากับอันตรายรอบด้าน ดร. มอนโร ไม่พบผู้รอดชีวิต แต่สามารถนำม้วนฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกบันทึกไว้กลับมายังนิวยอร์กได้ เมื่อนำฟิล์มมาเปิดดู คณะกรรมการและสถานีโทรทัศน์ต้องตกตะลึงกับภาพความจริงอันน่าสะพรึงกลัว เมื่อพบว่าทีมงานสารคดีไม่ได้เป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์ แต่กลับเป็นผู้ลงมือก่อความรุนแรง ทรมาน และเผาทำลายหมู่บ้านชนเผ่าอย่างโหดเหี้ยมเพื่อสร้างภาพข่าว จนนำไปสู่การเอาคืนอย่างสยดสยองของชนเผ่าเจ้าถิ่น
มุมมองจากนักวิจารณ์: จุดเด่นและความน่าสนใจที่ไม่ควรพลาด
Cannibal Holocaust ได้รับการยอมรับจากนักวิจารณ์และนักประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ว่าเป็นผลงานที่ทรงคุณค่าและปฏิวัติวงการภาพยนตร์สยองขวัญ ด้วยจุดเด่นสำคัญดังนี้:
- ผู้บุกเบิกเทคนิคภาพ Found Footage: ความสมจริงของภาพและการดำเนินเรื่องสไตล์สารคดีกลายเป็นแรงบันดาลใจสำคัญให้กับภาพยนตร์ยุคหลังอย่าง The Blair Witch Project
- การเสียดสีสื่อและความเป็นมนุษย์อย่างเจ็บแสบ: ตีแผ่ความกระหายเรตติ้งของสื่อและความไร้ศีลธรรมของคนที่เรียกตัวเองว่าเจริญแล้วได้อย่างทรงพลัง
- ดนตรีประกอบอันทรงเสน่ห์ของ Riz Ortolani: บทเพลงบรรเลงที่มีความไพเราะและอ่อนหวาน ขัดแย้งกับภาพความโหดร้ายบนจอได้อย่างงดงามและน่าจดจำ
